Roel, 27 oktober 2008
Kenia Nairobi

An end has a start

…hier zit ik dan in Nairobi, alleen met mijn gedachten en waarschijnlijk van één van mijn laatste drankjes te genieten.
Ik wilde vandaag wat tijd vrijmaken om mijn laatste verhaal te posten, want over een paar dagen vertrek ik uit Kenia, terug naar mijn zo geliefde vaderland. En als ik daar ben kan ik jullie alles natuurlijk persoonlijk over de o zo spannende gebeurtenissen van mijn dagelijkse leven vertellen .

Goed, waar was ik gebleven? Afgelopen donderdag was het afscheid van mijn mattie Lukas (Ze German). Hij refereerde naar zijn eigen feest als The Explosion. Dat was het wel alleen hierbij moet ik wel wat uitleggen. Hier in Nairobi ben je als trainee aangesloten bij AIESEC. Nu heb je trainees die AIESEC-minded zijn of die dat niet zo zijn. AIESEC-minded betekent dat je veel met die gasten gaat stappen, feesten, uitstapjes etcetera etcetera. Nu klinkt dat erg leuk maar het komt erop neer dat dat uitdraait op hele flauwe avonden, niets goed geregelt, zuipen, zuipen en uiteindelijk…niet meer op je benen kunnen staan. Daarnaast is de gemiddelde leeftijd van de AIESEC-ers 21. Ze wonen allen nog thuis bij de ouders omdat ze hier geen banen hebben en dus geen eigen geld, dit zorgt ervoor dat het verantwoordelijkheidsgevoel dat wij al wel een beetje kennen bij hen nogal ver te zoeken is. Ik wil hiermee niet zeggen dat er een goed of fout bestaat in deze, het draait hier om smaak.
Het enige grote verschil tussen Luki en mijzelf is dat hij wel AIESEC-minded is en ik dat niet ben. We kwamen donderdag dus aan op een AIESEC-feest omdat Lukas veel AIESEC-ers had uitgenodigd. We (Lesley, Christina en ik) waren er nog geen vijftien minuten of er was al een persoon die een ander had ondergekotst. Het bier was ook al op en ik dacht…hmm, die explosie is niet helemaal voor ons weggelegd. We waren daar uiteraard voor Lukas dus we maakten er het beste van. Gelukkig had ik David en Kevin ook gevraagd en zij kwamen nog ff een potje met ons lachen over wat er allemaal gebeurde om ons heen. Voornamelijk dezelfde Keniaan die 4 keer van dezelfde trap is afgegleden. Na een tijdje hebben we afscheid genomen van Lukas en hebben we nog één biertje gedaan in Westlands.

Op vrijdag zijn Daphne en ik naar Carmelo gegaan om de laatste gecorrigeerde Business Plans op te halen. Zaterdag was de Closing Ceremony en we moesten daarvoor natuurlijk alle informatie bij elkaar hebben. We hebben toen relax bij hem thuis (in zijn enorm mooie huis) alles even bekeken en overlegd over wat we precies gingen doen met de prijzen.
We zijn toen gekomen tot het volgende besluit: van de 48 volledig ingeleverde Business was er één vrouw met een A, één man met een A- en vervolgens negen personen met een B+. Deze elf mensen hebben we opgenomen in de groep die een geldprijs krijgt. De anderen zouden een certificate krijgen.

Op zaterdag was het dan zover. Om tien uur zou alles van start gaan in Mathare. Vandaar dat Daphne en ik er al om negen uur wilden zijn. Cristina en Lesley gingen met me mee, zoals goede huisgenoten dat natuurlijk doen. Ik was een beetje bang over hoe alles geregeld zou zijn aangezien ik erg veel uit handen had gegeven en overgelaten had aan mijn CCDO-vrienden.
Gelukkig waren alle stoelen, tafels, microfoon, versieringen en certificates aanwezig. Wat er om tien uur niet was was electriciteit en erg veel studenten. De electriciteit hebben we opgevangen met een generator en om kwart voor elf konden we dan van start! Met alle studenten, op drie na. Keniaanse tijd…het blijft een fenomeen.
Frederick, de priester/CCDO Hoofd Entrepreneurship Program/onze vertaler was de Master of Ceremony en opende. Wat ik nog wel even wil vermelden is dat als we een prijs zouden verdelen onder personen met het mooiste kostuum dan zou Freddy hem met vlag en wimpel winnen, want hij zag er uit als een “Genuine Oldschool Gangster”..TOP!
Zoals altijd begon hij met een gebed. Wederom zorgde hij daarmee voor één van mijn hoogtepunten hier in Kenya. Ik werd in het gebed persoonlijk (als Ro-el uiteraard) genoemd en bedankte me voor de gedeelde kennis en voor het feit dat ik ondanks alle problemen die je als Westeling hier tegenkomt er alles aan heb gedaan deze groep mensen zo goed mogelijk te helpen. Ik kreeg vervolgens een schouderklopje van één van de mensen die we hadden uitgenodigd en alle laatste onzekerheden waren verdwenen.
Het gebed werd gevolgd door optredens van een aantal schoolkids. Erg leuk! Zingen, dansen en muziek maken doet het altijd erg goed . Ook was er een groep vrouwen (onze studenten) die een dans voor ons had voorbereid. Dit was een leuke verrassing.
Na deze festiviteiten begon het officiële gedeelte. Frederick riep alle graduates naar voor waarna zij van Daphne of van mij een getekende certificate ontvingen.
Toen waren mijn 15 minutes of fame aangebroken. Ik ging de mensen met de beste elf Business Plans bekend maken en vervolgens had ik de eer de beste twee een prijs te geven. Het ging allemaal behoorlijk soepel en de mensen waren tevree.
Na wat drankjes begon het grote foto’s maken. Erg veel studenten wilden met ons op de foto. Helaas gebeurde tijdens dit festijn ook datgene waar ik bang voor was. Er waren een aantal mensen boos omdat zij geen certificate hadden gekregen. Helaas kunnen we daar niets aan doen omdat de regels duidelijk waren: minstens 6 maal een sessie bijwonen (van de in totaal acht sessions) én een volledig Business Plans inleveren. Die mensen die boos waren hebben we dat nogmaals vertelt. Uiteraard waren er veel meer tevreden mensen! Al met al is de cirkel nu rond en heb ik het Programme kunnen opstarten en afronden. Mijn persoonlijke hoogtepunt!

Ik heb die avond nog een mailtje gehad van één van de elf winnaars. Geweldig, echt. Dit is waar ik het allemaal voor gedaan heb. Dit is wat hij me mailde:


I am James Ooko from Mathare,one of the beneficiary in CCDO. entrepreneurship programme in Mathare/Huruma.Mine is to appreciate you,your team and all those who has made it possible for me and my collegues to udertake this meaningfull course.My prayer is, God to give you more efforts to help us reach higher levels in this programme, i love it and need to sail up to a diploma level.
I hope we will meet on monday as planned.
pass my reguards to all.
Good day.


Zaterdagavond was mijn afscheid. Samen met Daphne, Lesley, Cristina, Pete, Kevin, Stacey, David en Robin (vriendin van David) ben ik bij Osteria gaan eten. Ik houd niet zo van het woord afscheid dus had ik er maar van gemaakt dat het een ‘leuk dat ik jullie heb leren kennen hier in Afrika’-feestje van gemaakt. Het was een erg gezellige avond! Het grappige is dat ik ze dinsdag weer zie omdat we dan bij ons thuis gaan eten en nog een keer kaartspelletjes gaan spelen, en misschien een potje Hallo Galli (je weet nooit). Dat wordt dan mijn echte afscheid…

Verder neem ik morgen afscheid van Henry, James, Frederick, Philipa en Violet in Huruma. Ik ga even wat soda’s kopen en nog wat praten over mijn tijd met hen (CCDO). Het idee dat ik ze voor de laatste keer zien ga, kan ik nog niet helemaal bevatten maargoed, dat komt wel.

Woensdag zal ik de stad nog een keer in gaan en ga ik vervolgens inpakken. Rond negen uur wordt ik dan opgepikt en naar het vliegveld gebracht. Ik vertrek om 00:20uur op donderdagochtend en kom om 08:55uur aan in Nederland.

Ik mis iedereen hier nu al een beetje, maar ik weet dat ieder eind ook weer een begin heeft en daar kijk ik ook erg naar uit!

Ik heb nog twee dingen die ik graag van het hart wil:
Allereerst wil ik iedereen nogmaals bedanken voor alle steun die ik heb gekregen tijdens mijn verblijf hier. Natuurlijk de financiële steun voor mijn projecten maar minstens zo belangrijk voor mij persoonlijk is de mentale steun. Erg veel mensen hebben daaraan een steentje bijgedragen en dat vergeet ik nooit meer. Asante sana!

Ten tweede wil ik graag (en een klein beetje onder dwang) nog een uitspraak uit mijn vorige bericht rectificeren. Ik heb de enórme fout gemaakt om mijn nieuwe huisgenoten te bestempelen als ‘prima’. Dit is natuurlijk niet de juiste betiteling, ze zijn geweldig!! De manier waarop ze met mij omgaan is gewoonweg fantastisch. Niets is ze te gek. Ze staan altijd voor me klaar. Ze lachen om al mijn grapjes (wat niet zo raar is natuurlijk ), zijn zelf ook hilarisch en last but not least ze houden van de serie 24!

Okee, dat gezegd te hebben: tot snel allemaal! Tuonane Badaaye! En een dikke Keniaanse kus!

Wil je Roel in Kenia bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl